توی یک جنگل تندیس کبود یه پرنده آشیونه ساخته بود خونه ی داغ عشق خوشید رو پرش جنگل بزرگ خورشید رو سرش تو هوای آفتابی روی درختا میپرید تنش رو به جنگل روشن خورشید میکشید تا یه روز ابرای سنگین اومدن دنیای قشنگش رو به هم زدن هرچی صبر کرد آسمون آبی نشد ابرا موندن هوا آفتابی نشد بس که خورشیدش رو تو زندون سرد ابرا دید یکدفعه دیوونه شد از توی جنگل پر کشید زندگیش رو توی جنگل جا گذاشت رفت و رفت ابرا رو زیر پا گذاشت رفت و عاقبت به خورشیدش رسید اما خورشید به تنش آتیش کشید اگه خورشید یکی تو آسمونه مرغ عاشق رو زمین فراوونه روزی یکی به بالا چشم میدوزه میره با اینکه میدونه میسوزه من همون پرنده بودم که یه روز خورشید و دید اسم من یه قصه شد این قصه رو دنیا شنید مهشید 
....
نویسنده:
مهشیدღنیلوفرღ
ساعت: 1:35 AM
تاریخ: شنبه 5 مرداد1387
ساعت: 1:35 AM
تاریخ: شنبه 5 مرداد1387
WoW
...
؟؟؟!!!!
..
و یه موقع هایی بداخلاق ترین 
... خدا منو ببخشش
.... تازه ازش طلبکارم هستم همش
سلام به همه ی دوستای گل خودم 
) البته اون موقع تهران نبودن اصفهان بودن ....